Na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego z 1 sierpnia 1945r. z dniem 5 sierpnia tego roku zbór poewangelicko-unijny na Rudaku wraz z plebanią i ruchomościami został przejęty przez Parafię rzymsko-katolicką p.w. Świętych Piotra i Pawła w Toruniu na Podgórzu, a następnie została wydzielona parafia na Rudaku. Kościół został poświęcony 25 sierpnia 1945 r. przez ks. prał. Józefa Batkowskiego i stał się świątynią Parafii p.w. Opatrzności Bożej na Rudaku, erygowanej 20 lutego 1946 r. na mocy dekretu Kardynała Augusta Hlonda – Arcybiskupa Metropolity Gnieźnieńsko-Poznańskiego.
Na podstawie decyzji Wojewody Pomorskiego z 1 sierpnia 1945r. z dniem 5 sierpnia tego roku zbór poewangelicko-unijny na Rudaku wraz z plebanią i ruchomościami został przejęty przez Parafię rzymsko-katolicką p.w. Świętych Piotra i Pawła w Toruniu na Podgórzu, a następnie została wydzielona parafia na Rudaku. Kościół został poświęcony 25 sierpnia 1945 r. przez ks. prał. Józefa Batkowskiego i stał się świątynią Parafii p.w. Opatrzności Bożej na Rudaku, erygowanej 20 lutego 1946 r. na mocy dekretu Kardynała Augusta Hlonda – Arcybiskupa Metropolity Gnieźnieńsko-Poznańskiego.
22 lutego 1946 r. administratorem parafii na Rudaku został mianowany proboszcz z parafii na Podgórzu ks. Bernard Polzin, natomiast substytutem ks. Józef Malinowski z archidiecezji wileńskiej. Nominację na pierwszego proboszcza parafii na Rudaku uzyskał ks. Józef Malinowski dnia 22 lipca 1946 r. od Kardynała Augusta Hlonda.
Decyzją Stolicy Apostolskiej z dnia 4 marca 1946 r. Poznań został odłączony od prymasowskiej stolicy gnieźnieńskiej i odtąd Parafia p.w. Opatrzności Bożej należała do dekanatu gniewkowskiego w archidiecezji gnieźnieńskiej.
W 1984 r. nastąpił nowy podział na dekanaty. Utworzono m.in. dekanat Toruń –Podgórz, w skład którego weszły parafie: Toruń- Podgórz, Toruń – Rudak, Toruń – Stawki i Otłoczyn.
Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał reorganizacji dotychczasowych struktur administracyjnych Kościoła, wydając w tej sprawie 25 marca 1992 r. bullę Totus Tuus Poloniae Populus. Na mocy tego dokumentu utworzono nowe metropolie, gdzie zostały potwierdzone już istniejące oraz powołano do istnienia trzynaście nowych diecezji m.in. diecezja toruńska o powierzchni 5427 km2, wchodząca w skład metropolii gdańskiej.
Stolicą nowej diecezji został Toruń, a katedrą Bazylika p.w. Świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty w Toruniu. Pierwszym biskupem toruńskim Ojciec Święty Jan Paweł II mianował ks. dra Andrzeja Suskiego dotychczasowego biskupa pomocniczego diecezji płockiej.
Od chwili powstania diecezji toruńskiej parafia p.w. Opatrzności Bożej należy do dekanatu Toruń IV, którego pierwszym dziekanem był ks. kan. Zbigniew Andrzejewski, a po jego śmierci ks. kan. Leon Ulatowski. Obecnie dziekanem jest ks. kan. Józef Klapiszewski.
Z Parafii p.w. Opatrzności Bożej na Rudaku zostały wydzielone nowe parafie: Parafia w Otłoczynie w 1968 r., Parafia p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP w Toruniu na Stawkach w 1982 r., Parafia p.w. Matki Bożej Łaskawej w Toruniu – Czerniewicach w 1984 r.
Budowa:
Kościół na Rudaku, pierwotnie ewangelicki, został wzniesiony w latach 1902 – 1909 w stylu neogotyckim, murowany i orientowany. Znajduje się u zbiegu ulic Okólnej i Kościelnej. Pierwsze kroki do budowy domu modlitewnego na Rudaku poczyniono w 1902 roku przez urzędującego na Rudaku kaznodzieję ewangelickiego Krugera. W 1904 r. gmina otrzymała zezwolenie na budowę kościoła. W 1907 r. położono kamień węgielny pod świątynię. Na tej uroczystości rozważano sprawę wezwania kościoła, proponując „Kościół Wytrwałości”.
Zasadniczo budowa trwała w latach 1907 – 1909. Krzyż na wieży postawiono już w 1908r. Dwa dzwony umieszczone na wieży zostały wykonane w odlewni Ohlsfana w Lubece. Uroczyste otwarcie kościoła nastąpiło 30 września 1909 r. z udziałem inspektora budowy Doeblina i miejscowego pastora Holschera. Powstała budowla ma długość 21,42 m, szerokość 13,08 m i wysokość 16,80 m. Wieża do hełmu ma 19,40 m, natomiast całkowita wysokość wynosi 35,40 m, z dodatkowym czterometrowym krzyżem.
Wyposażenie zabytkowe kościoła to:
Neogotycki konfesjonał, ławki dla wiernych i drzwi wewnętrzne z okresu budowy kościoła, natomiast drzwi wejściowe boczne są z okresu późniejszego. Główne drzwi wejściowe zostały wykonane w 1959 r. Organy o zewnętrznej oprawie neorenesansowej i współczesnym mu wyposażeniu, zbudował August Terletzki, Edward Wittek z Elbląga w 1908 r.
W kolejnych latach świątynia była wzbogacana o nowe wyposażenie oraz remontowana:
· W 1961 r. zakupiono krzyż z wizerunkiem Chrystusa wyrzeźbiony w drewnie,
· w czasie Jubileuszu 20-lecia istnienia parafii 18 listopada 1966 r. została poświęcona pamiątkowa chrzcielnica,
· w 1980 r. pokryto wieżę blachą cynkową pomiedziowaną,
· w 1984 r. został zakupiony obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który znajduje się na ścianie głównej prezbiterium,
· w 1989 r. założono nowe oświetlenie,
· w 1994 r. wyremontowano wszystkie okna, a do 6-ciu zostały wstawione nowe elementy witrażowe,
· w czasie Jubileuszu 50-lecia parafii wyłożono betonową kostką polbruku i kamieniem plac przykościelny, parking oraz trasę procesyjną wokół kościoła i plebani,
· w 1998 r. w świątyni zostało zainstalowane nowe ekologiczne ogrzewanie promiennikami,
· 18 czerwca 2000 r. poświecono Obraz Jezusa Miłosiernego, który został przywieziony przez delegację z Jastrzębia Zdroju pod opieką ks. Stanisława Niewiarowskiego z Częstochowy.
· od 2001 r. w prezbiterium znajduje się nowy ołtarz i lektorium wykonane z czerwonego granitu, a całość prezbiterium została pokryta białym marmurem,
· w tym samym czasie zmieniono wystrój ołtarza Matki Bożej Nieustającej Pomocy, ufundowany przez rodzinę Zajkowskich.
· 17 marca 2013 r. przyjęliśmy relikwie bł. Jana Pawła II,
